γυρνώντας από Κομοτηνή (μέσω Ιάσμου)

στο παράθυρο μουσουλμανικά χωριά παππούδες
με χοντρά πουκάμισα που σκαλίζανε μπακτσέδες
και κόσμος που γύρναγε από παζάρι στον Ίασμο

εξωμότης πρίγκηπας θαμμένος στα Γιαννιτσά

Άνοιξη

Το Γιούσουρι, στον κόρφο του Βόλου

από τα Λόγια της Πλώρης του Ανδρέα Καρκαβίτσα.

"Όταν το πρωτάκουσα, ήμουν παιδί στα σπάργανα.
Και σαν έφτασα εικοσάχρονο παλικάρι, έλεγαν ακόμη
για κείνο, με τον ίδιο θαυμασμό και περισσότερη φρίκη.
Το γιούσουρι, το αντρειωμένο γιούσουρι, που βρίσκεται
στον κόρφο του Βόλου! Το γιούσουρι, που ώρες
ψηλώνει και θεριεύει ως το πρόσωπο της θάλασσας·
ώρες χαμηλώνει και γίνεται κάστρο αγύριστο,
με τους ρόζους και τα κλαδιά, με τις ρίζες και
τ’ αντιρίμματα! Κάτω στο νησί μας το έχουν μόλογο!
Γενιά σε γενιά το παραδίνουν οι ναύτες και πάει από
πατέρα σε παιδί, από παιδί σ’ αγγόνι, πάντα μεγάλο,
θαυμαστό πάντα, σκληρό σα σίδερο, δυνατό
σα λέοντας, ψυχωμένο κι αθάνατο σα στοιχειό.

Εκείνοι που το πρωτόειδαν έσβησαν από τη θύμηση
των ανθρώπων τώρα. Εκείνοι που ονειρευτήκαν
να το κόψουν, κοιμούνται αξύπνητα στη γη ή και
στα βάθη της θάλασσας. Εκείνοι που πήγαν
γυρεύοντάς το, δε δευτέρωσαν το σκοπό τους.

Έχει, σου λένε, κατιτί πλάνο κι επίβουλο,
και αλλάζει χρώματα και αλλάζει σχήματα και
γλιστρά σαν χέλι και θεμελιώνεται σαν πύργος
και φωσφορίζει σαν ωκεανόψαρο, που λύνεται
το σώμα με το πρώτο αντίκρισμα [...]
Ζει με τους αιώνες― ποιος ξέρει από πότε.
Να ιδείς των παλαβών τα κόκαλα πως
κρέμονται πολυέλαιοι απάνω του!
Και το βλέμμα του, κάπως δειλό, στυλώθηκε
απάνω σε μια στάμνα που έστεκε σπασμένη
στην αυλή· το μέτωπό του σούφρωσε και
κέρωσε, λες κι έβλεπε οχιά να προβάλλει
από κει..."

Μισάωρα

τελειώνει η πλευρά της κασσέτας χτυπάει
και μια φορά της εκκλησίας η καμπάνα στο χωριό
στο μισάωρο
βασιλεύουν οι μέρες και θυμόμαστε

χειμώνας

(ρούχα και σπίτια που μείναν πίσω παγωμένα)




Δεκαοχτούρες στη Ροτόντα

μεσημεριανή σκοπιά

Πιλάτος

(Μιλτιάδης Πασχαλίδης,
από το δίσκο Βυθισμένες Άγκυρες)



Νίπτει τας χείρας του ο Θεός και μια βροχή ξεπλένει
Τη σκόνη απ' τα αγάλματα
Και των παιδιών τα κλάματα
Μα εμένα μ' αρρωσταίνει

Πίσω απ' τα μαύρα μου γυαλιά όλα τα είδα
Όμως δεν έβγαλα μιλιά
Μόνο ζητούσα μια γωνιά
Στην καταιγίδα

Άχρηστα τα τραγούδια μου
Άχρηστα σαν πτυχία
Κι ας καμαρώνουν οι γονείς
Για την επιτυχία

Άχρηστα τα τραγούδια μου
Άχρηστα σαν και μένα
Βουβοί στο φόνο θεατές
Με μάτια τρομαγμένα

Μια ζωή αναβολή, ατέλειωτη θητεία
Απ' το πεδίο της βολής
Έρμαιο της υπερβολής
Του δρόμου η μαθητεία

Ξέρω, η φλόγα καίει αλλού
Αλλού είναι το θαύμα
Εκεί που γλύφει ένα σκυλί
Το πιο νωπό του τραύμα








μεσημεριανή σκοπιά




οι φαντάροι λιώνουν (the infantry melting away)




Ο Καρακάλλας

η δόξα του Τετράρχη

Λεπτομέρειες από τις ανάγλυφες σκηνές
απεικόνισης της νικηφόρου εκστρατείας
του Γαλερίου στη Σασσανιδική Μεσοποταμία,

θριαμβική αψίδα της
Θεσσαλονίκης (Καμάρα).



επιστροφή με λάφυρα από την εκστρατεία του 298 μ.Χ.




έξοδος από την λεηλατημένη Κτησιφώνα




Ο Ημίθεος εγχάρακτος σε ασπίδα
Άρε Ηρακλάρα!!