Τους κάμπους βλέπει που ακόμη ορίζει

από το δεκέμβρη

2012-01-11T22:51:00.004+02:00

.
.

οι πύργοι του Άβαντα και το ποτάμι του

Ερυθροπόταμος

.
.
.

έληξε η σύμβαση και δεν ανανεώνεται

2012-01-06T18:37:00.004+02:00

.
.
τον βρήκαμε στο τέρμα της Κασσάνδρου να κοιτάει απορρημένος
"δες τον" με λέει ο Στέφανος, βγάζοντας με την μία σενάριο:
"έληξε η συμβασή του,
ήταν μόνο για τα φοιτητικά χρόνια. Τα παιδιά χώρισαν, η
"Μαίρη"τέλειωσε τη σχολή και πήγε να δουλέψει στην πόλη
του νέου της φίλου, και του αρκούδου (δώρο δευτεροετούς
φοιτητικού έρωτα) απλά έληξε η σύμβαση"
σε λίγο είχανε μαζέψει

με φόντο παιδικές μας ζωγραφιές

2011-11-28T00:02:00.008+02:00

.
.

Από Alkonost, δίσκο " Between the Worlds", 2004

Waiting

-Where had you roam, where had you wander
For days undayly you’d rove like wind through wild lea
So long years had roads weaved their meshes
And you’d forget where were you heading

-Those grasses charmed me in dark oblivion
Poisoned me, and drawn in deep black swamp
And I went round and roamed in thick mist
Had not know light – that just lost dreams

Already birds fly back home from foreign lands
Birds those white to nests that was forsaken
And only you’re not bind by yearning yet
To native land still you turn not your gaze

-I am seeking you in land deserted
I am calling but have no reaply

-Just so all troubled, vernal waters will go
Just I will wait you but have no return

-But days of mine will die away like sparkles
And lowering sky will bloody my last sunset
And I will follow you through flames of interment
And grass of dreams will cover up my mound

-River is wide, it’s winding on the long way
Across the fields of death
I could never pass

-And light grows dim – my sun will soon be leaving
So I will stretch my weak hands
To sundown, biding farewell.

με φόντο παιδικές ζωγραφιές το κάλεσμα για επιστροφή

(Aulanko, Hameenlina)

.
.

.
.

επικότητα

2011-09-12T00:04:00.007+03:00

.
Ζύγισμα επικότητας:
.
Από τη μια το τραγούδι του Νικολάι Εμελιν Бывало хуже (Рукава) που το τραγουδάν οι παλαίμαχοι αλεξιπτωτιστές του Αφγανιστάν και της Τσετσενίας και λάμπουν τα μάτια τους, πετούν και δακρύζουν μαζί
"ακου φίλε τη μνήμη, τις πληγές μας"

κι από την άλλη το "Hail and kill" των Manowar
http://www.youtube.com/watch?v=7YD8pfnqeP4&feature=related

που, πέρα από την μεταλλική φόρμα που αγαπάμε, κομίζει και
χαζοχαρούμενη και απροβλημάτιστη φασιστοαμερικανιά.
Τι "hail and Kill" ? kill! τι κιλλ ρε. έτσι είναι? ποιον ρε και γιατι.
Μήπως όπως τα μαλακισμένα στο τέξας που παίρνουν τις καραμπίνες και "kill" τους συμμαθητές τους?

Το θέμα είναι ότι το ρώσικο τραγούδι των αληθινών μαχητών ζυγίζει τόνους παραπάνω από αυτό των manowar γιατί είναι βιωμένο και πονεμένο
και ότι ο οποιοσδήποτε αλεξιπτωτιστής που το τραγουδάει και έχει πολεμήσει και ματώσει στα κωλόβουνα του Αφγανιστάν τα ταλιμπάνια και τους "ράμπο" φίλους τους πατάει κατω τη μαύρη φασιστοσαδιστόφατσα που φιγουράρει στα εξώφυλλα των μανογορ.
.

για αυτούς που αγαπάν τις ιστορίες

2011-09-05T23:12:00.013+03:00

।
παραμύθια του βορρά

-Ο καλλιτέχνης είναι ο Николай Емелин (Nikolaj Emelin)-

ο δίσκος "ζαβέτ"του 2007

ιστορίες μέσα σε φωτογραφίες

When the Lazure Skies Tear the Hearts Apart

2011-05-05T18:12:00.004+03:00

TEMNOZOR
।

Ночь дальним всполохом
В латы окована
Полем, погостами
Песней доносится
Неприкаянный голос земли.

Где небес лазурь разрывает сердца
И свинцовым льдом остаётся в глазах,
Утро звёздную пыль выжигает дотла,
Я все песни рассвета пустил по ветрам.

Даль заколдована
Леса изломами,
Чёрными елями,
Мёртвыми реками ‒
Русь здесь глядит на меня.

Где небес лазурь разрывает сердца
И свинцовым льдом остаётся в глазах,
Утро звёздную пыль выжигает дотла,
Слышишь ли ты, это моя земля.

Край очарованный,
Сердца ли озером,
Кровью ли ворога,
Песни ли брагою
Край мой, скажи,
Напоить мне тебя?

Где небес лазурь разрывает сердца
И свинцовым льдом остаётся в глазах,
Утро звёздную пыль выжигает дотла,
Там, где Русь в моё сердце... смотрит всегда.

Στα ελληνικά,
με αποσπασματικά ρώσικα
οι στίχοι λένε για:

">μακρυνή νύχτα που τρεμοπαίζει σβήνοντας
σε πεδίο, νεκροταφείο
τραγούδι ακούστηκε
Ανήσυχη, η φωνή της γης

Όταν οι βαθογάλαζοι ουρανοί σκίζουν τις καρδιές
όταν μολύβδινος πάγος παραμένει στα μάτια
και η πρωινή αστερόσκονη καίγεται στο έδαφος,
Έχω όλα τα τραγούδια της αυγής, αφήστε τον άνεμο.

μαγεμένη
χάσματα,
Μαύρα έλατα,
Νεκρά ποτάμια-
Η Ρωσία με θωρά

Όταν οι βαθογάλαζοι ουρανοί σκίζουν τις καρδιές,
μολύβδινος πάγος παραμένει στα μάτια
και η πρωινή αστερόσκονη καίγεται στο έδαφος,
Ακούς, αυτή είναι η πατρίδα μου.

Άκρη του μαγεμένου
Καρδιά της λίμνης

Όταν οι βαθογάλαζοι ουρανοί σκίζουν τις καρδιές,
μολύβδινος πάγος παραμένει στα μάτια
και η πρωινή αστερόσκονη καίγεται στο έδαφος,
Τότε η Ρωσία μέσα στην καρδιά μου ... θωρεί

(αν κανας ρωσόφωνος ας στείλει σωστότερη μετάφραση)
.

περνώντας

2011-04-29T01:01:00.012+03:00

.
.

...αποσπάσματα από τον Μάκβεθ ακούστηκαν

σόμπα στο θερμοκήπιο

. ।

...εμφανίστηκαν αυτοί οι δυο τυπάδες
.
.

Συναυτοκράτορας και Σεβαστοκράτορας στη Θράκη

2011-03-26T21:13:00.007+02:00

.
.

...εκ μεγάλης τρικυμίας

δίπλα στον φτερωτό συναυτοκράτορα (Διδυμότειχο)

Επί σφαιρικών τριγώνων ιστάμενος
Κοσμοσώτειρα Φερών

Ο φυσιογνωμικώς όμοιος με τον κτήτορα Ισαάκιο Κομνηνό
Στρατιωτικός Άγιος.
Πολεμική εξάρτηση 12ου αιώνα
.
,

2011-03-02T00:54:00.007+02:00

παράθυρα και ουρανός
και κουλίκοβο 1380
απελευθερωτική μάχη στο βορρά

τριστάνια

2011-02-02T10:45:00.007+02:00

.
.

ο γέρος χρόνος βρήκε το δρόμο και για αυτό το βιομηχανικό φθινόπωρο
και θα κάψει παραμιλώντας σκηνές που χορογραφήθηκαν παλιά

παραμιλώντας καίει τις στατικές χορογραφίες

αμερικανικό μέταλ

2010-12-19T20:52:00.005+02:00

.
.
.

αληθινό μέταλ από την αμερική που γουστάρουμε.
.
.
.

στις Έξι Γειτονιές

2010-10-29T21:23:00.004+03:00

.
.
.

Στο χωριό Νενέδες, στις Έξι Γειτονιές, ένας χωριάτης έπαιζε τη λύρα και χόρευαν άλλοι χοριανοί του, όλοι μεθυσμένοι. Έξαφνα, τον άρπαξαν οι νεράιδες και τον πήγαν στον Τρυπιόβραχο, έναν άγριο τόπο όπου είναι μεγάλοι βράχοι. Πολλοί ακούσανε με τ' αυτιά τους που έπαιζε τη λύρα στον αέρα. Ύστερα από τρεις μέρες τον εβρήκαν, και έλεγε πως τον ανάγκαζαν οι νεράιδες να παίζει τη λύρα του και να χορεύουν

Από τις "Παραδόσεις-μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού" του Νικόλαου Πολίτη, εκδόσεις Γράμματα 1994
.
.

φτωχολησμονιές

2010-10-19T09:42:00.005+03:00

[...]
πλημμύρισαν ισόγεια υπόγεια
ημιυπόγειες φωτογραφίες
παρασύρθηκαν φτωχολησμονιές
[...]
ξεχνάμε πως η καταστροφή
πίσω απ' τις μικρές απροσεξίες μας
κρυμμένη καιροφυλακτεί
[...]
φταίνε κυρίως τα φρεάτια
μπούκωσε η παλαιότητα του κόσμου
δεν τραβάνε οι σχισμές
[...]
αλλά εμείς εκεί, απρόσεκτα γεννημένοι
ρίχνουμε τόνους χαρτί
και ό,τι άλλο μας παιδεύει

μέσα στις λέξεις

Κική Δημουλά- αποκόμματα από το "Φταίμε κι εμείς"
(Τα εύρετρα, 2010)

Για τους αδούλωτους

2010-10-01T14:01:00.003+03:00

.
.
Για τους αδούλωτους που απαστράφτουν
απαστράφτουν και μοσχοβολάν αιωνιότητα

είναι τα λουλούδια στον κήπο του θεού
το φως στα όνειρα των παιδιών

Knights in Shining Armour

Shining through the sky - We''re shining
Shining as the knight in shinning armour
Our steel shines so bright - We''re shining
Shining through the sky - We''re shining

η θράκη τη νύχτα

2010-09-21T18:15:00.007+03:00

.
.
Το φεγγάρι βλέπει τους αέρηδες να γεννιούνται
στο δέλτα του Νέστου εκβάλλονται τα φυλαχτά μου
νυχτερινά κύματα στη Βιστωνίδα
.
.
.

.
.
.

κάτι για την τέχνη

2010-09-21T17:52:00.008+03:00

(Μία παρένθεση από μία εργασία, δε θυμάμαι ποιά)

Η τέχνη και ο κινηματογράφος ειδικότερα, έχουν το δικαίωμα να εκφράσουν όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, αγωνιών, φόβων και ελπίδων – οι διάφορες θεάσεις, σχολιασμοί και χρωματισμοί των δημιουργών εμπλουτίζουν τη σύνθετη ανθρώπινη οπτική. Αυτό που πρέπει ο καλλιτέχνης να νιώθει, όπως όλοι και πάντα, είναι η συναίσθηση του να μην γεννάει απανθρωπιά, σε κάθε του βήμα.

Η τέχνη, παρέχοντας την ελευθερία έκφρασης-αυτή η ουσία της είναι- οφείλει να απεμπολλεί συνεχώς συμβατικότητες και αγωνιώντας να εκφράσει τα ανέκφραστα πρέπει μέσα της να γρηγορεί η ανάγκη για ανύψωση του ανθρώπου, η ελευθερία.

Έτσι, ο κινηματογράφος οφείλει να εγκαταλείψει τις εμμονές του με την αισχράδα και την ασθενικότητα, τις παρισινές συμβατικότητες του θηλυπρεπούς αινιγματώδικου σκέρτσου.

Αποφεύγοντας αυτές τις αρτίστικες εμμονές ο κινηματογράφος μπορεί να μιλήσει κατευθείαν στους θεατές και να τoυς ευαισθητοποιήσει χωρίς την άκομψη παρουσία του μεσάζοντα δημιουργού.

Όταν, δηλαδή, στο επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και όχι η περσόνα.

Να δημιουργία αληθινού καλλιτέχνη (Bill Tsamis) .

My Name is Man από Lordian Guard

My name is man, from dust I stand,
A newborn song, a story.
Upon this land, almighty hands,
Hath filled my eyes with glory.
The life I breathe, a force unseen,
Reveals all that I am,
My name is man, my name is man, my name is Man.

Behold the crystal rivers feed the oceans.
Celestial sphere of solar fire drinketh from the sea,
And the fountains in the sky pour life on every seed.

Behold the womb of earth brings forth the mountains.
The canyon walls, so grand they stand, before the valley floor.
And the face of land and sea, they meet on seven shores.

We are earth, we are heaven.
We are flesh we are blood.
We inherit Thy kingdom,
We are all, we are one.

Παγωμένη Γη Απέραντος Χειμώνας

2010-07-14T18:12:00.004+03:00

"χειμώνι τε απεράντω ξυνώκισται η χώρα και χιόσιν α'ιδίοις κατάρρυτός έστι"

Προκόπιος-Περί Κτισμάτων Γ.6.5-6

Οι Ιced Earth δίνουν και αυτοί
μια λαβκραφτιανή εκδοχή της παγωμένης
κόλασης (βλ. At the Mountains of Madness)

What do I see
On the icy plains
The desolate one
It's my terrain
The wind it blows cold
Howling my name
I am the king
The king of this waste
Can't you see this barren land
Lain to waste
Ravaged, scorched, yet frozen
From your neglect
I am the formless one
I came to save
You are the chosen ones
You'll be my slaves
I stand on the glacier
Above it all
Watching them crumble
Watching them crawl
Iced Earth has risen
Nature will fall
Can you feel the madness here
Drawing you all too near
Earth, fire, water and air
Save yourselves from despair
We are together now
Crush the cowards, do it now
End the light, end the one
We have come to save
the young ones
So on an on
The story goes
Destroying yourselves
The pain it shows

η παγωμένη ερημιά

Διδυμότειχο Μέταλ (και όχι blues)

2010-07-11T20:23:00.013+03:00

Εκεί που ένα μάτσο απάλευτοι αθηναίοι εμπνεύστηκαν (προφανώς
μετά από μία "αγχωμένη", όπως τραγουδάν οι ίδιοι) και γράψανε
για "την μαδημένη τους τσατσάρα" ή για μια "τρύπα στη γεωγραφία".
Εκεί.

Είδα ένα καραεπικό κάστρο

τα παιδιά που έσπειρε
ο Νεκτανεβώ εξόριστος από την Αίγυπτο.

τους στυλίτες των γειτονιών

και τον τσάρο των βουλγάρων σκυλοιωάννη κάτω από τις οπλές
του αλόγου του Άη Δημήτρη.

--------------------------------

birds castles ruins heroes passing by

2010-06-26T21:31:00.007+03:00

(το φρούριο του Κυρ Γιάννη Καντακουζηνού)

(Το εικόνισμα του Άη Γιώργη)

[ερείπια εργοστασίου αφαλάτωσης της δεκαετίας του '10 (?)
στις ερημιές του Πορτιανού]

Ο αλαφροίσκιωτος

2010-05-30T22:44:00.005+03:00

άκουγε τα τραγούδια του δάσους
έκλαιγε τα δειληνά
που όλο και περισσότερο
απομάκραιναν εκείνην τη συνάντηση.
Τότε που την χαιρέτησε και τελευταία φορά
-το χέρι της θυμάται να νιώθει
μέσα στα δικά του.
Και σ' εκείνο το σημείο πηγαίνει συχνά, εκεί που
την χαιρέτησε τελευταία φορά.

Την βλέπει στην άκρη των ονείρων του
Ίσως να τον περιμένει στην όχθη της λίμνης.

(σχετικό, ίσως, τραγούδι από τους ρώσους Doroga Vodana):

Οι καμάρες των Kamelot

2010-04-26T23:45:00.008+03:00

Η "πυροστιά" στο Διδυμότειχο
(Μαυσωλείο του Ουρούτς πασά, τέλος 14ου αιώνα/αρχές 15ου -
οι Οθωμανοί τότε είχαν ακόμα την Ανδριανούπολη παραδίπλα
ως πρωτεύουσα και βαλκανικό προσανατολισμό)

και τα εξώφυλλα των Kamelot που θυμήθηκα
(Dominion του '97 και Siege Perilous του '98)

και η αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου στην αφρικανική
πατρίδα του Leptis Magna (203 μ.Χ.).

Κελαρίσματα

2010-04-26T16:31:00.012+03:00

1)
Saviour Machine:
Carnival of Souls

http://www.youtube.com/watch?v=GaJqULuJecQ

"Unto the Gods I call your name
The crucifixion of my brain
As I wait for you

Into the field, I've lost my way
I've opened veins just for the day
As I wait for you

The thoughts that linger in my head
They cry out for the dead
As they wait for you
Call my name, Call my name

Into the Carnival of Souls
Surrendered to the fight
They dance upon the edge
They dance upon the night
To wake up in the dark
And find they've lost their way
Their way back to the door
Their way back to the light

I've opened doors, I've opened minds
I've opened yours a thousand times
As I wait for you

I've fought the battle from the start
I've opened sores inside my heart
It bleeds without remorse

The thought that linger in my heard
They cry out for the dead
As they wait for you
Call my name, Call my name

Into the Carnival of Souls
Surrendered to the fight
They dance upon the edge
They dance upon the night
To wake up in the dark
And find they've lost their way
Their way back to the door
Their way back to the light"

2)
Into the Abyss (ελληνογερμανικό σχήμα):
Banner of the Fray

http://www.youtube.com/watch?v=PYYdXK6GunQ

Τo οποίο, δε ξέρω γιατί, με θύμισε Skyclad:
*Land of the rising slum

http://www.youtube.com/watch?v=AITCBJu_NBc

"Show me a politician who's a man we can trust
And if I ever meet him then I think I'll have him stuffed
Look out of the window - see not one happy face
The only splash of colour's the graffiti 'round the place.

It's hard to even crawl
With your back up against the wall.
I find it hard to sleep at night
I feel that the worst is yet to come
Social helter-skelter
Ride the downward spiral has begun.
Are some people just born bad
Or is it how we all become?
Human termites driven mad
In the concrete mound of the rising slum.

The people who are dark fear the people who are fair
And hippies live in terror of the guys who have no hair
The saddest thing of all - what I really find grim
Is we haven't yet noticed what a mess we're all in.

It's hard to even crawl
Now your back's up against the wall.
I find it hard to sleep at night
I feel that the worst is yet to come
Social helter-skelter
Ride the downward spiral has begun.
Are some people just born bad
Or is it how we all become?
Human termites driven mad
In the concrete mound of the rising slum.

The "whether man" says that the outlook's not great
A few outbreaks of murder with some isolated rape
I ask my doctor his advice, this is what he says,
"Get yourself some cancer boy, before you die of aids."

It's hard to even crawl
With your back up against the wall.
I find it hard to sleep at night
I feel that the worst is yet to come
Social helter-skelter
Ride the downward spiral has begun.
Are some people just born bad
Or is it how we all become?
Human termites driven mad
In the concrete mound of the rising slum"

"Human termites driven mad
In the concrete mound of the rising slum" (τι έγραψε η ατομάρα ο Martin!)

*Στο δε δίσκο Cosmogonia οι Into the Abyss έχουν το τραγούδι τους "Alexandria"

http://www.youtube.com/watch?v=t3379rp79NQ

(και με εξώφυλλο που όντως θυμίζει ελληνιστική κατάσταση)

Είχε και πολύ καλά στοιχεία η δεκαετία '90.
Τώρα αρχίζει να σχηματίζεται η εντύπωσή της...

"Νίγρου προτιμήσαντες ελπίδα"

2010-01-20T21:10:00.009+02:00

Διαβάζοντας με Bal Sagoth να παίζουν
ταιριάξανε οι δρόμοι.
Το τραγούδι
"To Storm The Cyclopean Gates Of Byzantium"

από το δίσκο "The Cthonic Chronicles"
είναι instrumental
αλλά διηγείται αυτούς τους στίχους:

http://www.youtube.com/watch?v=Xm9A3W8yJec

"Spring, 196 A.D.
[Centurion Decianus Varus:]
Alea iacta est!
Emperor Publius Helvius Pertinax has fallen victim to the assassin's blade.
As I stand gazing out across the massed ranks of our Pannonian legions, Septimus Severus duly strives to consolidate his newly acquired control of the Empire.
Pescennius Niger is slain, his forces expelled from Cyzicus, Nicaea and Issus, and yet Clodius Albinus has sailed from Britannia and is raising an army in Gaul in his own bid to seize the throne.
Severus intends to engage that northern host at Lugdunum once his campaigns here in the east are concluded.
Behold Byzantium!
We now prepare to lay siege to this ancient and splendoured city.
Strangely, the order has been given that the Byzantine library is to be searched thoroughly following our victory.
Rumour has it that Severus's aged soothsayer Angsaar is searching for a collection of arcane scrolls said to be of the utmost importance, scrolls which are reputed to be hidden somewhere here in Byzantium.
Something about that wizened old shaman unnerves me... there is something strangely unnatural about him, something... sinister.
Feh!
What are those scrolls supposed to be called again?
Ah yes, The Chthonic Chronicles..."

Οι Bal Sagoth εμπνευσμένοι από τη γεγνωσμένη κλίση του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου προς την αστρολογία και τον μυστικισμό, καθώς εμφερόταν από την πνευματικότητα της αφρικανικής του πατρίδας, πλέκουν μία ιστορία με την πολιορκία του Βυζαντίου, (193-195 μ.Χ.) και την αναζήτηση αρχαίων παπύρων στις βιβλιοθήκες της αλωθείσας πόλης.

Η πόλη του Βυζαντίου είχε ταχθεί στο πλευρό του Πεσκένιου Νίγρου, ανταπαιτητή του θρόνου
και μάλιστα αντιστάθηκε στις στρατιές του Σεβήρου ακόμα και μετά την ολοκληρωτική ήττα του Νίγρου στην Ισσό.

Η ελληνική αυτή πόλη είχε διαλέξει λάθος πλευρό στον εμφύλιο αυτό ρωμαικό πόλεμο (όπως και πολλές ελληνικές πόλεις σε παλαιότερους ρωμαικούς εμφυλίους - στον πόλεμο Πομπηίου και Καίσαρα οι ελληνικές πόλεις υποστήριξαν τον Πομπήιο, στον πόλεμο Οκταβιανού και Αντωνίου έναντι των Βρούτου και Κασσίου, υποστήριξαν τους δεύτερους και στον πόλεμο Αντωνίου και Οκταβιανού βρέθηκαν στο στρατόπεδο του Αντωνίου. Κοντολογίς, η πλειονότητα των ελληνικών πόλεων σε αυτούς τους εμφυλίους είχε ποντάρει στους χαμένους, και μετά, πλήρωνε την ατυχή επιλογή της).

Έτσι και το Βυζάντιο τιμωρήθηκε από τον Σεπτίμιο Σεβήρο με καταστροφή των φημισμένων τειχών του (ήταν, μαζί με της Μεσσήνης, της φωκικής Αμβρόσσου και της Ρόδου οι καλύτερες οχυρώσεις στην Ελλάδα, όπως σημειώνει ο Παυσανίας στο Δ.31.5) και των δημοσίων του κτηρίων, δηλαδή με την ακύρωση των στοιχείων που το καθιστούσαν πόλη. Οι δε Βυζάντιοι"αφαιρεθαίντες παρ'αυτού των πολιτικών δικαίων Περινθίοις προσετάχθησαν δουλεύειν", αφού

"Νίγρου προτιμήσαντες ελπίδα"

όπως τώρα σημείωνα στο 36 των Πατρίων του Ησυχίου Ιλλούστριου.

Ο Αφρικανός Αυτοκράτορας
χρυσή προτομή στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κομοτηνής

από τον Αντώνιο Διογένη "Τα όρια του Μύθου"

2010-01-11T14:55:00.009+02:00

Ο Αντώνιος Διογένης (4ος αι π.Χ) έγραψε μυθιστόρημα "Τα υπέρ Θούλης Άπιστα" για περιπλανήσεις στις Βόρειες Χώρες. Το έργο έχει χαθεί και διασώθηκε μόνο η περίληψή του, στη "Βιβλιοθήκη"του Πατριάρχη Φώτιου (9ος αι. μ.Χ.-΄αρα ως τότε το βιβλίο υπήρχε).

Το έργο διηγείται το ταξίδι του Δεινία ο οποίος "προς αναζήτηση της γνώσης" ξανοίγεται στις μυθώδεις χώρες, στα "όρια του μύθου και του απίστευτου".

Καθώς το διαβάζω από τον Φώτιο σημειώνω σκηνικά:
"σκυθικός ωκεανός"
"ο τάφος της Σειρήνας"
"τον Παάπη τον τρισάθλιο που ζούσε με τον τύραννο"
"επί Θούλην είναι πεπρωμένον ελθείν"

Γράφει δε και για την αρκτική χειμερινή νύχτα "πως είδε εκείνα που υποστηρίζουν και όσοι μελετούν την αστρονομική τέχνη, πως δηλαδή είναι δυνατόν σε εκείνουν που ζουν κάτω από την Άρκτο να διαρκεί η νύχτα και ένα μήνα ή λιγότερο και περισσότερο ακόμα-για ένα εξάμηνο ή και χρόνο. Και όχι μόνο τέτοια παράταση μπορεί να παίρνει η νύχτα, αλλά μπορεί το ίδιο να συμβαίνει και με την μέρα"

Αυτήν την ιστορία δε υποτείθεται ότι την ανακαλύπτουν γραμμένη σε "πλάκες από κυπαρίσσι" ο Ηφαιστίωνας με τον Παρμενίωνα και τον Μέγα Αλέξανδρο κατά την άλωση της Τύρου.

"επί Θούλην είναι πεπρωμένον ελθείν"

Όταν το Crusader γίνεται "Για μένα τραγουδώ"

2009-12-13T13:29:00.017+02:00

Όταν το Crusader του Chris De Burgh
http://www.youtube.com/watch?v=h6SkaFMTihI

γίνεται "Για μένα τραγουδώ" του Β.Παπακωνσταντίνου
http://www.youtube.com/watch?v=_GLbaZNKY-I

Όταν, δηλαδή, εκεί που το τραγούδι
ήταν εξιστόρηση της Γ' Σταυροφορίας
και διηγούταν σκηνές όπως αυτή με το σκοπό
στα τείχη της Ιερουσαλήμ που
διακρίνει τα λάβαρα των σταυροφόρων
του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου
και τρέχει να αναφέρει στο Σαλαδίνο,

στην ελληνική εκδοχή, που στην ουσία
είναι αλλαγμένα λόγια πάνω στη μουσική
του chris de burgh,
ακούμε για "το άδειο σου σκαμπώ",
"μου είπες πως έρθεις στις δέκα κι όμως
πήγε τρεις", ανακατεύονται
δε και κάποια "περιπολικά
που κυνηγούν μια διαδήλωση".

Στην ουσία, δηλαδή, πέρα από το προφανές της
υποβάθμισης του θέματος (το ανακυκλωτικής
καθυστέρησης ρεφραίν "για μένα τραγουδώ"
την καμαρώνει) ,ακούμε για μία
ψευτοκυνηγημένη λαικάντζικη
βροντοφωναγμένη ασημαντότητα.
(περιμένει στο μπαρ
μιλώντας στο σκαμπώ, βγαίνει
έξω, κυνηγητό στις γειτονιές,
τρέχουν οι φίλοι τρέχω κι εγώ
για μένα τραγουδώ και... ξησ'τ'αρχίδια σου...)

Σε αυτό το επίπεδο.

Σε αυτό το επίπεδο είναι και τα λόγια που εισήχθησαν
στο Tango to Evora της Loreena McKennit
http://www.youtube.com/watch?v=Iijklrtljnw

για να γίνει "ελληνικό",καθώς το τραγούδι
της loreena ήταν instrumental, δεν είχε δηλαδή στίχους.

Στην ελληνική εκδοχή, η οποία "κρατάει" την ίδια μουσική
εισάγονται και κάτι αρρωστημένα λόγια που λένε για
δυο αγόρια που πλανέψαν ένα κοριτσάκι και της
έκλεψαν το "χρυσό κουρέλι"
http://www.youtube.com/watch?v=a9dIWOYmtcQ

Σιχαμένες ιστορίες σιγοτραγουδούσαμε

Από μικροί

Το "Ήταν ένα μικρό καράβι"
το θυμάστε?

Αυτό που ο "κλήρος πέφτει στο γενναίο"
, ο οποίος εν συνεχεία καννιβαλίζεται
από τους συντρόφους του για να επιζήσουν,
καθώς λιμοκτονούσαν αφότου το "μικρό καράβι"
είχε "μείνει αταξίδευτο" και του "σώθηκαν όλες οι τροφές".

"Παίξε Τζόκερ!" σε λέει ο κρατικός τζόγος
"Αν σου κάτσει?" Δε θα σαι
εσύ ο γενναίος! Θα είναι άλλος!

Άλλος θα κατασπαραχθεί από τους υπόλοιπους!
Ρε τι βάζανε τα μικρά παιδιά να τραγουδάνε?
(Μας βάζαν ίσως στο νόημα?)

Έχω κί άλλα παραδείγματα
που κάτι δείχνουν, νομίζω.

Πιο πολύ όμως με ενοχλεί
η επίφαση γλυκύτητας και ευαισθησίας.

[Αν είναι ν'ακούω για κάποιον που περιμένει στο μπαρ
ως τις τρεις, τα έχει πει καλύτερα ο Γονίδης. Κι άμα είναι
ν' ακούω για κοριτσάκια που της "κλέψαν το κουρέλι"
δ υ ό (ούτε καν ένας) "μικροί αγγέλοι"
και για καννιβαλισμούς σε αταξίδευτο, έστω και μικρό, καράβι, υπάρχει η η υποκουλτούρα του gore death metal, για όποιον ενδιαφέρεται].

(the cheap and retarded neogreek copy-paste of two great songs, of chris de burgh and loreena mc Kennit, respectively).

Αναρτώ αντίδοτα
στη σιχαμάρα που μ'έπιασε τώρα που τα θυμήθηκα

http://www.youtube.com/watch?v=A7fuuDc2hH0

(On the contrary here are russian proud and authentic pieces)

Hall of the Mountain King

2009-12-06T01:36:00.008+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=tjpEfL18LpI

απόπειρα μετάφρασης:

Πολύ μακρυά
σε μια χώρα ανάμεσα στο χρόνο και το χώρο
όπου και τα βιβλία της ζωής
και που μας γεννάει φόβο

Σ'εκείνο το πέτρινο κάστρο
ο βασιλέας του βουνού περιφέρεται
καταμόναχος
Αλλά δεν είναι μόνο αυτός
χαμένος στα έγκατα
για πάντα κρυμμένος από τον ήλιο

Η παράνοια στοιχειώνει
το ανάκτορο του βασιλέα του βουνού

Τα βαθιά σκούρα μάτια του
εξακολουθούν να παρατηρούν
το βασίλειό του
και τα μυστήρια που χειμερεύουν ασφαλή
μέσα στο ανάκτορό του
Οι πέτρινοι πύργοι του
αγκρέμιστοι στην αιωνιότητα θα μείνουν
-φυλάττονται από τον βασιλέα-
...η παραφροσύνη και η ισχύς που αυτή επιφέρει

Η παράνοια στοιχειώνει
το ανάκτορο του βασιλέα του βουνού

Έλα μαζί μου, ακολούθησέ με από κοντά
καθώς η σκοτεινιά της νύχτας πλησιάζει
Μη φοβάσαι
Στην καταιγίδα βροντάει
όταν ο βασιλέας του βουνού κάλεί
όλα του τα τέκνα
σπίτι

Από τον Βέγγο στον Τσάκωνα

2009-12-01T09:46:00.008+02:00

κείμενο του Θόδωρου

Aνέκαθεν πίστευα ότι οι κινηματογραφικές ταινίες τις κάθε εποχής λειτουργούν ενίοτε σαν καθρέφτης της πολιτικής και πολιτισμικής κατάστασης ενός λαού.
Στις ελληνικές ταινίες –παραδείγματος χάριν– της δεκαετίας του 60 , o Θανάσης Βέγγος ενσάρκωνε τον μέσο Έλληνα. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι που ερμήνευε είχαν –σχεδόν πάντα–να κάνουν με ανθρώπους φτωχούς πλην δραστήριους και τίμιους , φουκαράδες μεν φιλότιμους με αίσθηση του χιούμορ και αισιόδοξους δε. Επίσης ενσάρκωνε ανθρώπους με πίστη στα ήθη και τα έθιμα του λαού(πχ στην ταινία “o Παπατρέχας” προσπαθεί πρώτα να παντρέψει τις αδελφές του και έπειτα να παντρευτεί ο ίδιος). Αυτό που κάνει πιο πολύ εντύπωση στους ρόλους που ενσάρκωνε ο Βέγγος ήταν ότι όποτε συναντούσε μπροστά του κακία και σπανιότατα διαφθορά , προτιμούσε να παραμείνει ακέραιος και πιστός στις αρχές του και ας τον κορόιδευε ο υπόλοιπος κόσμος και ας είχε αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή του η στάση του αυτή• αυτός ήθελε να έχει “καθαρό το κούτελο του”.
Έτσι ήταν λίγο πολύ η ζωή του μέσου Έλληνα εκείνη την εποχή. Ο Έλληνας ζούσε φτωχικά , με τα βίας κέρδιζε τα προς το ζην, η εγκληματικότητα και η παρανομία όμως στην Ελλάδα , βρίσκονταν σε χαμηλότατα επίπεδα. Το παραπάνω παράδοξο γεγονός οφείλεται , αφενός στο ότι οι άνθρωποι τότε ήταν πιο αγνοί και αφετέρου η πολιτική κατάσταση τότε στην Ελλάδα ήταν τέτοια που δεν άφηνε περιθώρια για εγκληματικότητα και παρανομία ( οι τότε κυβερνήσεις και κυρίως η χούντα επέβαλαν αυστηρότατες ποινές , η αστυνομία χρησιμοποιούσε τη βία για ψύλλου πήδημα , οι συνθήκες κράτησης στις φυλακές ήταν άθλιες κ.α ).

Τη δεκαετία του 80 , τον μέσο Έλληνα στις ταινίες(βιντεοταινίες) ενσάρκωνε – κατά κύριο λόγο – ο Κώστας Τσάκωνας. Και ο Τσάκωνας έπαιξε το ρόλο του μέσου βιοπαλαιστή που τότε όμως, (δεκαετία 80) δεν τον “έκαιγε” τόσο το πώς θα επιβιώσει αλλά το πώς θα ζήσει πιο άνετα. To πως “θα πιάσει την καλή” , το πώς θα χτίσει το δικό του σπίτι (έστω και αυθαίρετο) ακόμα και το πώς θα αποκτήσει εξωσυζυγική σχέση , ήταν τα ζητούμενα για τους ρόλους που ενσάρκωνε ο Κώστας Τσάκωνας. Ένα στοιχείο που κάνει τους ρόλους του Τσάκωνα να ξεχωρίζουν από τους ρόλους του Βέγγου είναι ότι ο Τσάκωνας δεν ενδιαφέρονταν και πολύ να διατηρήσει την τιμιότητά του ή καλύτερα είχε μια διαφορετική αντίληψη περί τιμιότητας απ’ ότι ο Βέγγος και κατά συνέπεια από τον Έλληνα της δεκαετίας του 60. Ενώ ας πούμε , θεωρούσε ατιμία να τον “κερατώνει” η γυναίκα του , δεν θεωρούσε ατιμία το να την “κερατώνει”, ενώ σιχαίνονταν τα “λαδώματα” και τις κλεψιές των πολιτικών και των δημοσίων υπαλλήλων , οπότε του δινόταν η ευκαιρία “λάδωνε” εξαπατούσε έκλεβε και αυτός ( έστω και αν αυτά που έκλεβε ήταν ψίχουλα σε σχέση με αυτά που έκλεβαν οι υπουργοί) το κράτος (παράδειγμα η ταινία “Για μια χούφτα τούβλα”).
Έτσι ήταν λίγο πολύ και ο Έλληνας της δεκαετίας του 80. Είναι γεγονός ότι τη δεκαετία του 80 γέμισε η Ελλάδα αυθαίρετες κατοικίες , η φοροδιαφυγή έφτασε στα ύψη και τα “λαδώματα” των δημοσίων υπαλλήλων ήταν καθημερινό φαινόμενο. Φυσικά το “καλό παράδειγμα” το έδωσαν πρώτα οι πολιτικοί (τη δεκαετία του 80 ξεκίνησαν τα μεγάλα πολιτικά σκάνδαλα και η σκανδαλολογία ). Γενικά η νοοτροπία του Έλληνα τότε ήταν “αφού κλέβουν όλοι γιατί να μη κλέψω και εγώ; Εγώ θα σώσω την Ελλάδα;”
Κατά κάποιους , το πολιτικό σύστημα άφηνε επίτηδες παραθυράκια στον Έλληνα για “νόμιμες μικροπαρανομίες” με σκοπό να τον κάνουν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί συνένοχο στην κλεψιά , ώστε να έχει τύψεις και να μην αντιδρά στα “μεγάλα κόλπα” που σχεδίαζαν οι δεύτεροι.
Όπως και να ‘χει το πράγμα ο Τσάκωνας έχει για τα καλά εκτοπίσει τον Βέγγο στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και κυβερνάει χρόνια τώρα.

Θόδωρος (αλλιώς Σαρδόνιος Πρέκας)

αφιέρωση doomsword

2009-11-26T00:36:00.006+02:00

Αφιερωμένο στο φίλο Παναγιώτη
και στις Savatagικές μας βόλτες
στα κάστρα

http://www.youtube.com/watch?v=ThFIFaBpKgA

http://www.youtube.com/watch?v=RlpSdMzgDgA&feature=related

Ηρακλάρα Victory Is Mine

2009-11-07T22:22:00.023+02:00

Ο Σάββας γύρισε στον Ηρακλή
και ξανά θα αντηχούν οι γειτονιές
την κυριακή τ'απόγεμα Virgin Steele

http://www.youtube.com/watch?v=Bk_dUfefHvI

"Victory Is Mine!"
και από το χειμώνα το Νοέμβρη του 2004
ως το σεπτέμβρη του 2006
ο Ηρακλής κατέβαινε για να νικάει. Παντού.

είχε αναβιώσει μια μυθική ηρωικότητα
και ο Σάββας και ο Τάσος
αυτόν τον μύθο τιμούν

Virgin Steele-I Will Come For You

http://www.youtube.com/watch?v=eoRw7GY0sYg

Under tortured skies from a land with no sun
I will come for you
From Seven points of Darkness
beyond the mountains and the ruins
I will come for you
Across the Fields of Rage and Yearning
with Power in my hand
I will return, I will return
Once we had beauty our Sun blazεd in passion
We lived alive
Far from the reaching of closed minded preaching
We lived and died
[...]
Now like the sun, like the wind and the rain
I'll return like a storm, I will rise once again
'cross the oceans of time I am called by your voice
I'll return, I will return!!

Απολύομαι και Γυρνάω

Βοήθειά μας

2009-10-02T14:58:00.009+03:00

"Άμα ήμουν στο στρατό του Μεγάλου
Αλεξάνδρου θα του ζητούσα συνέχεια άδειες"
λέει η σειρούλα
ενώ με το κρεμαστό ματζαφλάρι
θυμίζει τον Μανουήλ Κομνηνό

(If I was in Alexander the Great's army,
I would constantly ask for leaves says the mate)

Προς Θόδωρο

2009-09-24T21:32:00.005+03:00

Με γράφεις σε μυνήματα που διαβάζω στη σκοπιά
για την τουρκογυφτιά της πόλης
(αν και παοκτσής)
δε σε εκατσε καλά η Σαλονίκη φίλε μου με λες.

Αν εγώ τώρα που την πεθυμώ μπορώ άλλη
διάθεση να σε μεταδώσω με ποιητικίζουσα
παράταξη εικόνων, θα σε έλεγα

Τράβα πάλι ν ακούσεις την ησυχία και
τις τηλεοράσεις των γιαγιάδων μέσα
από τα ανοιχτά παράθυρα
της Ευαγγελίστριας,
να χτυπήσεις γυρόνια και μπυράκια στην τούμπα
στον απόηχο κυριακάτικης αγωνιστικής.
(στο ραδιόφωνο
μιρλιάρικες ηρακληδέικες εκπομπές
κάτι τυχαία απογέματα και τα σάββατα το πρωί)

Θα θελα να ξανάβλεπα το ζωγραφισμένο
τοίχο στο τέρμα της ανηφόρας δίπλα στο ρέμα
των Σαράντα Εκκλησιών που γράφει
Ἡρακλή μου το μεγαλείο σου τελειωμό δεν έχει"

και τη ροτόντα με ποτισμένα τα τούβλα της
ύστερα από βροχή

αλλά δε πήγαμε πάνω στα βυζαντινά τείχη
να δεις
(ούτε για ρετσίνα στα πετροκέρασα)

(Η πόλη από απέναντι, από τις προσχώσεις του Αξιού)

"στυλίδα": "Άκυρο"

2009-09-06T17:18:00.006+03:00

στα Άβδηρα λελεδόνια

κοντεύει χρόνος από τότε που πέρναγα
από τη θλιβερή Στυλίδα κατηφορίζοντας

http://www.youtube.com/watch?v=zM9Or8nvapk&feature=related

Uriah Heep - The Dance

2009-08-26T19:58:00.011+03:00

από το δίσκο Innocent Victim του 1978,
εν μέσω μιας, όπως λένε, δευτεροκλασσάτης
περιόδου για τους Uriah, που όμως εγώ
καραγουστάρω.
1978...
θα μπορούσε να ναι αυτό το βινύλιο
δώρο από το Μίμη σε επίσκεψη βραδιάς του
χειμώνα του 1981

See the picture in the hall
Framed in magic on the wall
Ain't it funny how it glows
What's on the inside no one knows
What makes this picture so inviting
To those who stand outside it
Maybe it's the dancers
Or maybe it's the dance
the dancer dances

Thousands will fill the gallery
Pay their price to see a dream
They can make believe for free
Two hours' worth of fantasy
Maybe they pretend the picture's them
Or maybe they just love to sit and blend
Maybe it's the dancer
Or maybe it's the dance
the dancer dances

Tonight the picture has no frame
Colours unleash and float away
To each and every one of you
Tonight the spirit brings the news
You become a part of it all
Thousands turn to one in the hall
You become the dancer
And we become the dance
the dancer dances

http://www.youtube.com/watch?v=i2UYamI5QFc

σχόλιο:

"What's on the inside no one knows"

"Pay their price to see a dream"
"Maybe they pretend the picture's them"

"You become the dancer
And we become the dance"

Στον πίνακα
αποενταυτοποίση των θεατών,
εντύπωση απολιθωμένων χωροεαυτών
ενώ απλώς
"the dancer dances"

αρε γιουράια χιπ

Stellar Dictator

2009-08-16T10:56:00.008+03:00

(a friend of mine dressed up as a Dictator
of a diastric dancoid reign)

O Διαστημικός Δικτάτωρ,
εγκαθιδρυτής ενός νέου χορευτικού πολιτισμού

The Diastric Dictator orders:
"My Subjects, Dance with me to the eternity!

http://www.youtube.com/watch?v=czv1bPDNdmE
http://www.youtube.com/watch?v=TeRt244bHAo&feature=related

βόλτες στο ρέμα

2009-08-02T11:32:00.006+03:00

παρέες σκαλισμένες στο ξύλο

ο κίνδυνος ελοχεύει για τον έλληνα φαντάρο

2009-07-25T23:30:00.001+03:00

the infantry is in danger

σαλέπι στο Καυτατζόγλειο με κρύο

2009-07-23T19:03:00.005+03:00

Ατάκα σαλονικιού φαντάρου:

"Αυτός ρε πόντικα δεν είναι καφές
που έφκιαξες, είναι σαν σαλέπι σε
αγώνα Ηρακλής-Πάοκ το γενάρη
στο Καυτατζόγλειο με κρύο και αέρα..."

Severnye Vrata

2009-07-16T21:44:00.010+03:00

άλλη μία μετάσταση στον απώτατο βορρά-
ο Δικέφαλος Αετός

Κάλπασε σε σιδηροντυμένο λάβαρο
στις ρωσικές στέπες και μύνημα με τον
Μιχαήλ Στρογκώφ έφτασε
στο πολιορκημένο Ιρκούτσκ.
Θεοφάνεια βλέπεις οι Αλεούτιοι να βουτούν
να τον φιλήσουν στον παγωμένο Βερίγγειο

http://www.youtube.com/watch?v=Ik7SdKLTMN0

http://www.youtube.com/watch?v=K2elL66marc

γυρνώντας από Κομοτηνή (μέσω Ιάσμου)

2009-06-26T15:21:00.004+03:00

στο παράθυρο μουσουλμανικά χωριά παππούδες
με χοντρά πουκάμισα που σκαλίζανε μπακτσέδες
και κόσμος που γύρναγε από παζάρι στον Ίασμο

εξωμότης πρίγκηπας θαμμένος στα Γιαννιτσά

Άνοιξη

2009-06-24T00:36:00.002+03:00

Το Γιούσουρι, στον κόρφο του Βόλου

2009-06-24T00:19:00.006+03:00

από τα Λόγια της Πλώρης του Ανδρέα Καρκαβίτσα.

"Όταν το πρωτάκουσα, ήμουν παιδί στα σπάργανα.
Και σαν έφτασα εικοσάχρονο παλικάρι, έλεγαν ακόμη
για κείνο, με τον ίδιο θαυμασμό και περισσότερη φρίκη.
Το γιούσουρι, το αντρειωμένο γιούσουρι, που βρίσκεται
στον κόρφο του Βόλου! Το γιούσουρι, που ώρες
ψηλώνει και θεριεύει ως το πρόσωπο της θάλασσας·
ώρες χαμηλώνει και γίνεται κάστρο αγύριστο,
με τους ρόζους και τα κλαδιά, με τις ρίζες και
τ’ αντιρίμματα! Κάτω στο νησί μας το έχουν μόλογο!
Γενιά σε γενιά το παραδίνουν οι ναύτες και πάει από
πατέρα σε παιδί, από παιδί σ’ αγγόνι, πάντα μεγάλο,
θαυμαστό πάντα, σκληρό σα σίδερο, δυνατό
σα λέοντας, ψυχωμένο κι αθάνατο σα στοιχειό.

Εκείνοι που το πρωτόειδαν έσβησαν από τη θύμηση
των ανθρώπων τώρα. Εκείνοι που ονειρευτήκαν
να το κόψουν, κοιμούνται αξύπνητα στη γη ή και
στα βάθη της θάλασσας. Εκείνοι που πήγαν
γυρεύοντάς το, δε δευτέρωσαν το σκοπό τους.

Έχει, σου λένε, κατιτί πλάνο κι επίβουλο,
και αλλάζει χρώματα και αλλάζει σχήματα και
γλιστρά σαν χέλι και θεμελιώνεται σαν πύργος
και φωσφορίζει σαν ωκεανόψαρο, που λύνεται
το σώμα με το πρώτο αντίκρισμα [...]
Ζει με τους αιώνες― ποιος ξέρει από πότε.
Να ιδείς των παλαβών τα κόκαλα πως
κρέμονται πολυέλαιοι απάνω του!
Και το βλέμμα του, κάπως δειλό, στυλώθηκε
απάνω σε μια στάμνα που έστεκε σπασμένη
στην αυλή· το μέτωπό του σούφρωσε και
κέρωσε, λες κι έβλεπε οχιά να προβάλλει
από κει..."

Μισάωρα

2009-06-11T23:58:00.004+03:00

τελειώνει η πλευρά της κασσέτας χτυπάει
και μια φορά της εκκλησίας η καμπάνα στο χωριό
στο μισάωρο
βασιλεύουν οι μέρες και θυμόμαστε

χειμώνας

2009-06-03T18:29:00.003+03:00

(ρούχα και σπίτια που μείναν πίσω παγωμένα)

Δεκαοχτούρες στη Ροτόντα

μεσημεριανή σκοπιά

2009-05-23T17:42:00.006+03:00

Πιλάτος

(Μιλτιάδης Πασχαλίδης,
από το δίσκο Βυθισμένες Άγκυρες)

Νίπτει τας χείρας του ο Θεός και μια βροχή ξεπλένει
Τη σκόνη απ' τα αγάλματα
Και των παιδιών τα κλάματα
Μα εμένα μ' αρρωσταίνει

Πίσω απ' τα μαύρα μου γυαλιά όλα τα είδα
Όμως δεν έβγαλα μιλιά
Μόνο ζητούσα μια γωνιά
Στην καταιγίδα

Άχρηστα τα τραγούδια μου
Άχρηστα σαν πτυχία
Κι ας καμαρώνουν οι γονείς
Για την επιτυχία

Άχρηστα τα τραγούδια μου
Άχρηστα σαν και μένα
Βουβοί στο φόνο θεατές
Με μάτια τρομαγμένα

Μια ζωή αναβολή, ατέλειωτη θητεία
Απ' το πεδίο της βολής
Έρμαιο της υπερβολής
Του δρόμου η μαθητεία

Ξέρω, η φλόγα καίει αλλού
Αλλού είναι το θαύμα
Εκεί που γλύφει ένα σκυλί
Το πιο νωπό του τραύμα

μεσημεριανή σκοπιά

οι φαντάροι λιώνουν (the infantry melting away)

Ο Καρακάλλας

η δόξα του Τετράρχη

2009-05-16T12:48:00.003+03:00

Λεπτομέρειες από τις ανάγλυφες σκηνές
απεικόνισης της νικηφόρου εκστρατείας
του Γαλερίου στη Σασσανιδική Μεσοποταμία,

θριαμβική αψίδα της
Θεσσαλονίκης (Καμάρα).

επιστροφή με λάφυρα από την εκστρατεία του 298 μ.Χ.

έξοδος από την λεηλατημένη Κτησιφώνα

Ο Ημίθεος εγχάρακτος σε ασπίδα
Άρε Ηρακλάρα!!

"Τα Βαλκάνια στις φλόγες"

2009-04-29T20:56:00.006+03:00

(σαν σκηνικό από ανταπόκριση
για τον πόλεμο της Βοσνίας)

(ένας μπάρμπας έκαψε τα ξερόχορτα)

η εξάρτηση

2009-04-28T00:58:00.003+03:00

...όπως προβλέπεται (επιλογή Black Sabbath κι έτσι)

και είναι πια το Τσάγεζι μακριά για να γυρίσεις

2009-04-23T19:59:00.014+03:00

γεωγραφικές αναφορές που γουστάρω
στο τραγούδι "Φανοί" του Ν. Παπάζογλου
από το δίσκο "Όταν κινδυνεύεις παίξε την πουρούδα"

Βράδυ και φουρτούνα στο Θερμαϊκό
Ο φάρος στο Ποσείδι αχνοφαίνεται,
το κύμα αφρισμένο πρωτοδεύτερα
και το μπουρίνι απάνω του να κρέμεται.

άραγε οι δικοί μου όταν πρωτόρθανε,
βλέπανε για ν' αρμενίζουνε τους ίδιους φανούς;
Χιλιοβασανισμένοι ναυαγοί της Ιστορίας,
ένα καΐκι πρόσφυγες σε νέους ουρανούς.

Ο κάβος της Επανωμής θέλει προσοχή,
η άμμος του σε περιμένει να κολλήσεις.
Της Πύδνας το λιμάνι δεν φυλάει
απ' τους καιρούς και είναι πια το Τσάγεζι
μακριά για να γυρίσεις

φέρνω στο νου μου την εικόνα του,
το χώμα του Χαρμάν-κιοϊ με δάκρυα ποτισμένο,
να σειέται απ' τους λεβέντικους ασίκικους χορούς
κι από τα τραγούδια που τους έδιωχναν τον πόνο.

Δυο αναλαμπές η Τούζλα, τρεις ο Βεσπασιανός,
σου δείχνουν τα ρηχά, τους βλέπεις δίχως κόπο,
κι ο φάρος της Καμπούρας απ' αντίκρυ κόκκινος
μπαίνοντας στο νιτρικό της Σαλονίκης κόλπο.

της Πύδνας το λιμάνι με "καιρό"

ο θερμαϊκός και τα εν λόγω σημεία.

(από τη σκάλα της επανωμής)

ποίηση Γρηγόρη Αναστασιάδη

2009-04-18T10:02:00.012+03:00

Είναι κείμενα που έγραψε και απήγγειλλε
ο καθηγητής θεάτρου Γρ. Αναστασιάδης ως
εισαγωγές σε τραγούδια των Reflection,
κορυφαίου ελληνικού doom-power metal
συγκροτήματος. Στον πρώτο δίσκο των Reflection
"The Fire Still Burns"προλόγισε ποιητικότατα
τα τραγούδια "Burn the Witch" και
"The Wheel of Fortune" απαγγέλοντας τα εξής

Στην άκρη του χρόνου, στο περιστύλιο του σύμπαντος
ανάβει η φωτιά που σε τυλίγει.
Εσμεράλδα, φωνή εσώτερη,
βλέμμα γερακιού που κοιτά μακριά,
εσύ είδες τις αλχημείες
της θεϊκής προσαρμογής στα ανθρώπινα.
Κτήμα εωσφορικό στο σκοτεινό
έρεβος που σε κυκλώνει.
Ο χλευασμός του πλήθους γίνεται ιαχή θριάμβου.
Ρωμύλντα, Έσθερ, Λίλιθ, Μπέρτα,
αδελφές του σκοταδιού,
κεριά σε μανουάλι που η άγνοια ανάβει.
Κακία στο μίσος, καλοσύνη στην άρνηση,
αδελφές σε χορό που αιώνια παραδέρνει στο χάος.

προσέγγιση της μάγισσας μέσα στους αιώνες,
ανάγνωση της εξοστρακισμένης
και μυστηριακής της παρουσίας.
"κεριά σε μανουάλι που η άγνοια ανάβει"

και (για το "The Wheel of Fortune")

Τα χυμένα μάτια του Οιδίποδα,
η απελπισία της Κασσάνδρας
και το πελέκι της Κλυταιμνήστρας
στο κομμένο κεφάλι του Αγαμέμνονα.
Οι λαοί σε απόγνωση, οι πεινώντες
και διψασμένοι λαοί.
Οι νεκροί των εκεχειριών
στα μέτωπα της αδηφαγίας των λίγων.
Η άγνοιά μας για το αύριο.
Ο ήλιος που αρνείται να βγει,
τα άστρα που ξεπαγώνουν τον Αύγουστο.
Η Λάχεσις που σε πετά στο άπειρο,
η Κλωθώ που σε τυφλώνει στην πορεία
και η Άτροπος με το σπαθί και την φωτιά του τέλους.
Οι Μοίρες που σε αγνοούν,
οι Μοίρες που σε σκοτώνουν,
τα μάγια του Απόλλωνα,
το ατέλειωτο μαρτύριο του Προμηθέα του Τιτάνα.

Ποιητική ψηλάφιση της δραματικής αβεβαιότητας
που μας περιγυρίζει, της θνησιγένειας
του ανθρώπινου μεγαλείου και της αναποδράστου
μας εξάρτησης από απολυτότερες δυνάμεις.

Θα ήθελα πολύ να έβρισκα και άλλες δημιουργίες
του κ. Γρηγόρη Αναστασιάδη, ποιητικές ή θεατρικές.
Ο Παὐλος με είχε πει πως τον είχε ακούσει
σε κρατικό κανάλι κάποτε να απαγγέλει.

Ευχαριστώ τους Reflection για τις άψογες δισκάρες
τους και ειδικότερα τον κιθαρίστα τους Στάθη
Παυλάντη για τα στοιχεία που με έδωσε για
τον καθηγητή.

xerxis night club

2009-04-16T22:39:00.001+03:00

Ηρόδοτος Ζ24

«Όπως εγώ συμπεραίνω, ο Ξέρξης διέταξε την εκσκαφή αυτή από μεγαλοφροσύνη, θέλοντας να δείξη τη δύναμή του και να αφήσει κάτι για να τον θυμούνται…»

:) τον θυμούνται! Xerxis night club

ο ψευτοαρχιτέκτονας

2009-04-08T11:53:00.005+03:00

"αρχιτέκτονας? εμείς νομίζαμε..."

"κυρίως αυτόν τον ψευτοαρχιτέκτονα, ΜΠΑΜ"

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ, τεύχος 463

Μια μέρα ήρθε στο χωριό…

2009-04-03T21:17:00.015+03:00

Διαβάζοντας την Ιστορία του Λέοντα Διακόνου, όπου
καταγράφονται κυρίως οι πολεμικές επιχειρήσεις των
Στρατιωτών–Αυτοκρατόρων Νικηφόρου Φωκά και
Ιωάννη Τσιμισκή, συνάντησα ένα «περίεργο» κάπως
σημείο όπου, όπως και σε άλλα χωρία, ο Λέοντας
αναφέρεται σε μικρο-ιστορικά της εποχής.

Το χωρίο είναι στη γ’ παράγραφο του Δεκάτου (Ι’)
Βιβλίου και το παραθέτω παρακάτω σε μετάφραση
Βρασίδα Καραλή, εκτός από κανα δυο σημεία όπου
προτιμώ το πρωτότυπο.

«Κατά τον καιρό αυτό μάλιστα παρουσιάζονταν
σε πολλά μέρη της ρωμαϊκής επικράτειας,
καταγόμενοι από την χώρα των Καππαδόκων,
και δυο δίδυμοι άνδρες, τους οποίους και εγώ που
γράφω όλα αυτά είδα πολλές φορές στην Ασία,
άνδρες που παρουσίαζαν ένα πρωτοφανές και
παράδοξο θέαμα. Όλα τα μέλη του σώματός τους
ήταν διαπλασμένα άρτια και ολόκληρα• από την
μασχάλη ωστόσο μέχρι τα λαγόνια οι πλευρές τους
ήταν κολλημένες, έτσι ώστε ενώνονταν τα κορμιά
τους και συναρμόζονταν σε ένα σώμα.
Τα χέρια τους μάλιστα που αλληλοαγγίζονταν,
έμπλεκαν πίσω στο λαιμό τους, ενώ και στα δυο
χέρια τους κρατούσαν μαγκούρες, πάνω στις οποίες
στηρίζονταν καθώς περπατούσαν• η ηλικία τους θα
έφτανε περίπου το τριακοστό έτος.
Τα σώματά τους λοιπόν ήταν αρμονικά διαπλασμένα
και διαγράφονταν με ομορφιά και νεανικότητα.
Κατά τις μακροχρόνιες μάλιστα περιπλανήσεις τους,
καβαλλούσαν μουλάρι, καθισμένοι στο σαμάρι
σαν γυναίκες, προκαλώντας έτσι ένα ανείπωτο
αίσθημα γλυκυθυμίας και συμπάθειας»

Ο Λέοντας περιγράφει, δηλαδή, δυο «σιαμαίους»
αδελφούς. Και μάλιστα ίσως αρχικά ενοχλεί η
παράταση της περιγραφής, ωθώντας μας να
αναφωνίσουμε εσωτερικά «εντάξει, το καταλάβαμε,
πρόκειται για σιαμαίους, οκ!» καμουφλαρίζοντας
την αποστροφή μας ή έχοντας περισσότερη αγωνία
για τη συνέχιση της ιστορικής εξέλιξης σε άλλα
μέτωπα. Το σημείο όμως που προσελκύει την προσοχή
είναι η κατάληξη της περιγραφής, το ότι προκαλούσαν
στον κόσμο που τους συναντούσε
«ένα ανείπωτο αίσθημα γλυκυθυμίας και συμπάθειας».
Αρχικά ίσως πάει το μυαλό μας στο ότι προκαλούσε
στους υπόλοιπους ανθρώπους η θέασή των πασχόντων
«γλυκυθυμία» διότι θύμιζε την καλύτερη κατάσταση
των ιδίων, κι έτσι λειτουργούσε σαν μια εσωτερική
απάντηση στις λογής λογής ανασφάλειες που
κουβαλούσανε. Επιπλέον, ως «συμπάθεια», ίσως πούμε
ότι ο ιστορικός, πιο φανερά, εννοεί τον οίκτο και την
λύπηση, αλλά, ως Διάκονος που ήταν, το λέει πιο,
και καλά,χριστιανικά. Αυτή η τελευταία φράση, μαζί
με τον προβληματισμό που προκάλεσε, ξεκλείδωσε σε
μένα μια άλλη ανάγνωση του χωρίου. Μια υπόνοια
ότι πρόκειται, για μια τελείως διαφορετική θέαση
αυτής της παθολογίας. Μια διαφορά στάσης ανάμεσα
στη μεσαιωνική ρωμέηκη (βυζαντινή) κοινωνία και
τη σημερινή.

Γιατί, εκτός του ότι σήμερα στη θέαση ενός τέτοιου
παραμορφωμένου ανθρώπου, οι περισσότεροι από εμάς
αποστρέφουμε το βλέμμα [μήπως μην μολύνει τη
φαντασία μας ή για να μην «μελαγχολήσουμε»],
αν όντως στραφούμε να κοιτάξουμε, κοιτάμε με
περιέργεια και κενό βλέμμα. Ή, μήπως πάλι, σήμερα
να οφείλουν να μένουν κλειδωμένοι αυτοί οι άνθρωποι
σπίτια τους και να μη τους αφήνουν οι δικοί τους
να εκτίθονται;

Αλλά, μετά από αυτή τη διαπίστωση διαφοράς θέασης
που ίσως έχουμε σήμερα από τον 10ο αι. μ.Χ οπότε
έγραφε ο Λέοντας, μπορούμε να προσέξουμε
περισσότερο κάποια στοιχεία της περιγραφής του.
Καταρχήν ο Διάκονος γράφει για την πατρίδα των
αδελφών: «καταγόμενοι από την χώρα των
Καππαδόκων».Τι να προσθέτει αυτό άραγε;
Ή μήπως ενισχύει την υποψία ότι η ματιά του δεν
στέκει στον οίκτο και τη χαρά που νιώθει ο ίδιος
διαπιστώνοντας ότι«είναι εν τέλει μια χαρά-
γιατί να μη νιώθει ευχαριστημένος με τη ζωή του»;
Σήμερα ποιός θα νοιαστεί από πιο μέρος είναι
ο σακάτης/πάσχων; Δεν είναι ότι αν κανείς μάθαινε
το μέρος της καταγωγής του θα βοηθούσε πρακτικά
την κατάσταση. Αυτό το ενδιαφέρον, όμως, δείχνει
μια διάθεση εισχώρησης στον πόνο του άλλου, ένα
αληθινό πλησίασμα του δράματός του.
Ίδιας προσέγγισης ενδιαφέρον είναι και η ερώτηση
-αναφορά στην ηλικία «η ηλικία τους θα έφτανε
περίπου το τριακοστό έτος» - συνήθως σήμερα
καταβεβλημένοι από τη δραματικότητα της
παθολογίας δεν μπορούμε να την υπερβούμε και
να αντικρύσουμε τον οικτιρούμενο ως άνθρωπο που
κάποτε γεννήθηκε, μεγάλωσε και μεγαλώνει-
μένουμε στο τραγικό παρόν του. Πόσο μάλλον να
προσέξουμε τα υπόλοιπα υγιή μέλη του σώματός του
όπως ο Λέοντας: «Τα σώματά τους λοιπόν ήταν
αρμονικά διαπλασμένα και διαγράφονταν με ομορφιά
και νεανικότητα». Σήμερα το να καμαρώσεις
«ομορφιά και νεανικότητα» μάλλον παραπέμπει σε
ομοφυλοφιλικές διαθέσεις. Ειρωνικότατο αυτό.
Σήμερα ειδικά, που τα ανδροπρεπή ιδανικά και η
παλληκαριά είναι πολύ «εκτός κλίματος». Άρα και
αυτή η παρατήρηση του συγγραφέα έχει άλλο κίνητρο.

Ξαναδιαβάζοντας, δηλαδή, το χωρίο και
αντιπαραβάλλοντας αντιδράσεις και βλέμματα
σημερινά και «βυζαντινά» βλέπουμε πως η περιγραφή
για τους σιαμαίους αδελφούς μας παραδίνει την
ευαίσθητη ματιά και την προσέγγιση των μεσαιωνικών
Ελλήνων στον πόνο. Η αναφορά στις δυο μαγκούρες
που κρατούσαν για να στηριχθούν: «και στα δυο χέρια
τους κρατούσαν μαγκούρες, πάνω στις οποίες
στηρίζοντανκαθώς περπατούσαν» φανερώνει την
ποιητική μετάπλαση της ανθρώπινης αδυναμίας
–η ισορρόπηση και των δύο μόνο θα εξασφαλίσει την
ισορροπία του καθενός.Ακόμα, βλέπουμε πόσο
ανθρώπινα και ποιητικά αναγίγνωσκαν το κουβάλημα
του κοινού πόνου, το να κουβαλά ο ένας τον άλλο και
να κουβαλιούνται όπως μπορούν, κι όσο μπορούν να
προχωρούν («Κατά τις μακροχρόνιες μάλιστα
περιπλανήσεις τους,καβαλλούσαν μουλάρι, καθισμένοι
στο σαμάρι σαν γυναίκες»). Καταλαβαίνουμε πως οι
«βυζαντινοί»είχανε τη δυνατότητα να υπερβαίνουνε
τα όρια και τις αποστάσεις της δυστυχίας.

Το ότι οι αδελφοί «παρουσιάζονταν σε πολλά μέρη της
ρωμαϊκής επικράτειας»και «εγώ που γράφω όλα αυτά
τους είδα πολλές φορές στην Ασία», «προκαλώντας ένα
ανείπωτο αίσθημα γλυκυθυμίας και συμπάθειας»
σημαίνει ότι το βλέμμα του Λέοντα το συμμεριζόταν
και μεγάλο μέρος της ρωμέηκης κοινωνίας και πως δεν
είναι μια προσωπική μόνο ευαισθησία, καθώς φαίνεται
πως οι αδελφοί δεν προκαλούσαν απλά τον ανώνυμο
οίκτο όπως σήμερα σε εμάς οι μαυριδεροί σακάτηδες
στα πανηγύρια των χωριών, ούτε, σαν βδελύγματα,
κάπου μένανε κλειδωμένοι-αποκλεισμένοι από την
κοινωνία. Νιώθουμε, οπότε, μια μεγαλύτερη
συναισθηματική συνοχή της μεσαιωνικής κοινωνίας.

Πολύ ταιριαστό με φάνηκε με όλο αυτό το σκεπτικό το
τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη «Καθρέφτης» από
το δίσκο «Ο Δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος»:

Μια μέρα ήρθε στο χωριό γυναίκα ταραντούλα
κι όλοι τρέξαν να τη δουν.
άλλος της πέταξε ψωμί
κι άλλοι της ρίξαν πέτρα
απ' την ασχήμια να σωθούν.

Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις
τι άσχημοι που μοιάζουν,
αυτοί που σε σιχαίνονται
μα στέκουν και κοιτάζουν.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλον μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.
….

Οι στίχοι «Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον μες
τα μάτια,γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν'
κομμάτια»δίνουν μια άλλη διάσταση στο σκεπτικό
που ξεκίνησε με την αφορμή αυτού του κομματιού
από την ιστορία του Λέοντα Διακόνου-τη δηλωτική
για εμάς και τον πολιτισμό μας σημασία του ανώνυμου
οίκτου και της αποστροφής ή του κενού βλέμματος
(«αυτοί που σε σιχαίνονται μα στέκουν και κοιτάζουν»)
.Έναν πολιτισμό που βασίστηκε σε έναν «Διαφωτισμό»
που δε φαίνεται να διαφώτισε πολύ
τις καρδιές των ανθρώπων.

«I’ve opened my mind and darkened my entire life»
(Anathema-«Alternative 4»)

ξεχασμένα

2009-04-03T20:33:00.004+03:00

.
το ξέχασα ξέφυγε από το τώρα τάχα
επειδή δεν απορρίφθηκε είναι εκεί όχι αυτή φαίνεται η άρνησή του να είναι,
η παραμονή σ'αυτό το λαγκάδι των πιθανών

(σαν γλυκά καμιάς θειάς απ'το χωριό που ντάγκιασαν αφημένα και θέλουν πέταμα)
।
.

καβαφικό ποίημα για τον πόλεμο του 1342–1347

2009-04-03T19:55:00.003+03:00

Ο Ιωάννης Καντακουζηνός υπερισχύει

Τους κάμπους βλέπει που ακόμη ορίζει
με το σιτάρι, με τα ζώα, με τα καρποφόρα
δένδρα. Και πιο μακρυά το σπίτι του το πατρικό,
γεμάτο ρούχα κ’ έπιπλα πολύτιμα, κι ασημικό.

Θα του τα πάρουν — Ιησού Χριστέ! — θα του τα πάρουν τώρα.

Άραγε να τον λυπηθεί ο Καντακουζηνός
αν πάει στα πόδια του να πέσει. Λεν πως είν’ επιεικής,
λίαν επιεικής. Aλλ’ οι περί αυτόν; αλλ’ ο στρατός;—
Ή, στην κυρία Ειρήνη να προσπέσει, να κλαυθεί;

Κουτός! στο κόμμα να μπλεχθεί της Άννας —
που να μην έσωνε να την στεφανωθεί
ο κυρ Aνδρόνικος ποτέ. Είδαμε προκοπή
από το φέρσιμό της, είδαμε ανθρωπιά;
Μα ως κ’ οι Φράγκοι δεν την εκτιμούνε πια.
Γελοία τα σχέδια της, μωρά η ετοιμασία της όλη.
Ενώ φοβέριζαν τον κόσμο από την Πόλι,
τους ρήμαξεν ο Καντακουζηνός, τους ρήμαξε ο κυρ Γιάννης.

Και που το είχε σκοπό να πάει με του κυρ Γιάννη
το μέρος! Και θα τόκαμνε. Και θάταν τώρα ευτυχισμένος,
μεγάλος άρχοντας πάντα, και στεριωμένος,
αν ο δεσπότης δεν τον έπειθε την τελευταία στιγμή,
με την ιερατική του επιβολή,
με τες από άκρου εις άκρον εσφαλμένες του πληροφορίες,
και με τες υποσχέσεις του, και τες βλακείες.

ερημιά της πόλης

2009-04-03T00:58:00.007+03:00

ενδοαστική αθλιότητα

περιαστική αθλιότητα

τοπικά νέα

2009-04-03T00:54:00.002+03:00

Σε τοπική εφημερίδα διάβασα ότι το ρολόι της πλατείας πήρε κλίση

περιπολώντας

2009-04-02T21:58:00.003+03:00

περιπολώ σκαρφαλώνει