Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

η θράκη τη νύχτα

.
.
Το φεγγάρι βλέπει τους αέρηδες να γεννιούνται
στο δέλτα του Νέστου εκβάλλονται τα φυλαχτά μου
νυχτερινά κύματα στη Βιστωνίδα
.
.
.


.
.
.

κάτι για την τέχνη

(Μία παρένθεση από μία εργασία, δε θυμάμαι ποιά)


Η τέχνη και ο κινηματογράφος ειδικότερα, έχουν το δικαίωμα να εκφράσουν όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, αγωνιών, φόβων και ελπίδων – οι διάφορες θεάσεις, σχολιασμοί και χρωματισμοί των δημιουργών εμπλουτίζουν τη σύνθετη ανθρώπινη οπτική. Αυτό που πρέπει ο καλλιτέχνης να νιώθει, όπως όλοι και πάντα, είναι η συναίσθηση του να μην γεννάει απανθρωπιά, σε κάθε του βήμα.

Η τέχνη, παρέχοντας την ελευθερία έκφρασης-αυτή η ουσία της είναι- οφείλει να απεμπολλεί συνεχώς συμβατικότητες και αγωνιώντας να εκφράσει τα ανέκφραστα πρέπει μέσα της να γρηγορεί η ανάγκη για ανύψωση του ανθρώπου, η ελευθερία.

Έτσι, ο κινηματογράφος οφείλει να εγκαταλείψει τις εμμονές του με την αισχράδα και την ασθενικότητα, τις παρισινές συμβατικότητες του θηλυπρεπούς αινιγματώδικου σκέρτσου.

Αποφεύγοντας αυτές τις αρτίστικες εμμονές ο κινηματογράφος μπορεί να μιλήσει κατευθείαν στους θεατές και να τoυς ευαισθητοποιήσει χωρίς την άκομψη παρουσία του μεσάζοντα δημιουργού.

Όταν, δηλαδή, στο επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και όχι η περσόνα.




Να δημιουργία αληθινού καλλιτέχνη (Bill Tsamis) .

My Name is Man από Lordian Guard



My name is man, from dust I stand,
A newborn song, a story.
Upon this land, almighty hands,
Hath filled my eyes with glory.
The life I breathe, a force unseen,
Reveals all that I am,
My name is man, my name is man, my name is Man.

Behold the crystal rivers feed the oceans.
Celestial sphere of solar fire drinketh from the sea,
And the fountains in the sky pour life on every seed.

Behold the womb of earth brings forth the mountains.
The canyon walls, so grand they stand, before the valley floor.
And the face of land and sea, they meet on seven shores.

We are earth, we are heaven.
We are flesh we are blood.
We inherit Thy kingdom,
We are all, we are one.