Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Όταν το Crusader γίνεται "Για μένα τραγουδώ"

Όταν το Crusader του Chris De Burgh
http://www.youtube.com/watch?v=h6SkaFMTihI



γίνεται "Για μένα τραγουδώ" του Β.Παπακωνσταντίνου
http://www.youtube.com/watch?v=_GLbaZNKY-I




Όταν, δηλαδή, εκεί που το τραγούδι
ήταν εξιστόρηση της Γ' Σταυροφορίας
και διηγούταν σκηνές όπως αυτή με το σκοπό
στα τείχη της Ιερουσαλήμ που
διακρίνει τα λάβαρα των σταυροφόρων
του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου
και τρέχει να αναφέρει στο Σαλαδίνο,

στην ελληνική εκδοχή, που στην ουσία
είναι αλλαγμένα λόγια πάνω στη μουσική
του chris de burgh,
ακούμε για "το άδειο σου σκαμπώ",
"μου είπες πως έρθεις στις δέκα κι όμως
πήγε τρεις", ανακατεύονται
δε και κάποια "περιπολικά
που κυνηγούν
μια διαδήλωση".

Στην ουσία, δηλαδή, πέρα από το προφανές της
υποβάθμισης του θέματος (το ανακυκλωτικής
καθυστέρησης ρεφραίν "για μένα τραγουδώ"
την καμαρώνει) ,ακούμε για μία
ψευτοκυνηγημένη λαικάντζικη
βροντοφωναγμένη ασημαντότητα.
(περιμένει στο μπαρ
μιλώντας στο σκαμπώ, βγαίνει
έξω, κυνηγητό στις γειτονιές,
τρέχουν οι φίλοι τρέχω κι εγώ

για μένα τραγουδώ και... ξησ'τ'αρχίδια σου...)

Σε αυτό το επίπεδο.

Σε αυτό το επίπεδο είναι και τα λόγια που εισήχθησαν
στο Tango to Evora της Loreena McKennit
http://www.youtube.com/watch?v=Iijklrtljnw


για να γίνει "ελληνικό",καθώς το τραγούδι
της loreena ήταν instrumental, δεν είχε δηλαδή στίχους.


Στην ελληνική εκδοχή, η οποία "κρατάει" την ίδια μουσική
εισάγονται και κάτι αρρωστημένα λόγια που λένε για
δυο αγόρια που πλανέψαν ένα κοριτσάκι και της
έκλεψαν το "χρυσό κουρέλι"
http://www.youtube.com/watch?v=a9dIWOYmtcQ




Σιχαμένες ιστορίες σιγοτραγουδούσαμε

Από μικροί

Το "Ήταν ένα μικρό καράβι"
το θυμάστε?

Αυτό που ο "κλήρος πέφτει στο γενναίο"
, ο οποίος εν συνεχεία καννιβαλίζεται
από τους συντρόφους του για να επιζήσουν,
καθώς λιμοκτονούσαν αφότου το "μικρό καράβι"
είχε "μείνει αταξίδευτο" και του "σώθηκαν όλες οι τροφές".

"Παίξε Τζόκερ!" σε λέει ο κρατικός τζόγος
"Αν σου κάτσει?" Δε θα σαι
εσύ ο γενναίος! Θα είναι άλλος!

Άλλος θα κατασπαραχθεί από τους υπόλοιπους!
Ρε τι βάζανε τα μικρά παιδιά να τραγουδάνε?
(Μας βάζαν ίσως στο νόημα?)

Έχω κί άλλα παραδείγματα
που κάτι δείχνουν, νομίζω.

Πιο πολύ όμως με ενοχλεί
η επίφαση γλυκύτητας και ευαισθησίας.

[Αν είναι ν'ακούω για κάποιον που περιμένει στο μπαρ
ως τις τρεις, τα έχει πει καλύτερα ο Γονίδης. Κι άμα είναι
ν' ακούω για κοριτσάκια που της "κλέψαν το κουρέλι"
δ υ ό (ούτε καν ένας) "μικροί αγγέλοι"
και για καννιβαλισμούς σε αταξίδευτο, έστω και μικρό, καράβι, υπάρχει η η υποκουλτούρα του gore death metal, για όποιον ενδιαφέρεται].

(the cheap and retarded neogreek copy-paste of two great songs, of chris de burgh and loreena mc Kennit, respectively).







Αναρτώ αντίδοτα
στη σιχαμάρα που μ'έπιασε τώρα που τα θυμήθηκα

http://www.youtube.com/watch?v=A7fuuDc2hH0







(On the contrary here are russian proud and authentic pieces)

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Hall of the Mountain King



http://www.youtube.com/watch?v=tjpEfL18LpI


απόπειρα μετάφρασης:

Πολύ μακρυά
σε μια χώρα ανάμεσα στο χρόνο και το χώρο
όπου και τα βιβλία της ζωής
και που μας γεννάει φόβο

Σ'εκείνο το πέτρινο κάστρο
ο βασιλέας του βουνού περιφέρεται
καταμόναχος
Αλλά δεν είναι μόνο αυτός
χαμένος στα έγκατα
για πάντα κρυμμένος από τον ήλιο

Η παράνοια στοιχειώνει
το ανάκτορο του βασιλέα του βουνού

Τα βαθιά σκούρα μάτια του
εξακολουθούν να παρατηρούν
το βασίλειό του
και τα μυστήρια που χειμερεύουν ασφαλή
μέσα στο ανάκτορό του
Οι πέτρινοι πύργοι του
αγκρέμιστοι στην αιωνιότητα θα μείνουν
-φυλάττονται από τον βασιλέα-
...η παραφροσύνη και η ισχύς που αυτή επιφέρει

Η παράνοια στοιχειώνει
το ανάκτορο του βασιλέα του βουνού

Έλα μαζί μου, ακολούθησέ με από κοντά
καθώς η σκοτεινιά της νύχτας πλησιάζει
Μη φοβάσαι
Στην καταιγίδα βροντάει
όταν ο βασιλέας του βουνού κάλεί
όλα του τα τέκνα
σπίτι


Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Από τον Βέγγο στον Τσάκωνα

κείμενο του Θόδωρου

Aνέκαθεν πίστευα ότι οι κινηματογραφικές ταινίες τις κάθε εποχής λειτουργούν ενίοτε σαν καθρέφτης της πολιτικής και πολιτισμικής κατάστασης ενός λαού.
Στις ελληνικές ταινίες –παραδείγματος χάριν– της δεκαετίας του 60 , o Θανάσης Βέγγος ενσάρκωνε τον μέσο Έλληνα. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι που ερμήνευε είχαν –σχεδόν πάντα–να κάνουν με ανθρώπους φτωχούς πλην δραστήριους και τίμιους , φουκαράδες μεν φιλότιμους με αίσθηση του χιούμορ και αισιόδοξους δε. Επίσης ενσάρκωνε ανθρώπους με πίστη στα ήθη και τα έθιμα του λαού(πχ στην ταινία “o Παπατρέχας” προσπαθεί πρώτα να παντρέψει τις αδελφές του και έπειτα να παντρευτεί ο ίδιος). Αυτό που κάνει πιο πολύ εντύπωση στους ρόλους που ενσάρκωνε ο Βέγγος ήταν ότι όποτε συναντούσε μπροστά του κακία και σπανιότατα διαφθορά , προτιμούσε να παραμείνει ακέραιος και πιστός στις αρχές του και ας τον κορόιδευε ο υπόλοιπος κόσμος και ας είχε αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή του η στάση του αυτή• αυτός ήθελε να έχει “καθαρό το κούτελο του”.
Έτσι ήταν λίγο πολύ η ζωή του μέσου Έλληνα εκείνη την εποχή. Ο Έλληνας ζούσε φτωχικά , με τα βίας κέρδιζε τα προς το ζην, η εγκληματικότητα και η παρανομία όμως στην Ελλάδα , βρίσκονταν σε χαμηλότατα επίπεδα. Το παραπάνω παράδοξο γεγονός οφείλεται , αφενός στο ότι οι άνθρωποι τότε ήταν πιο αγνοί και αφετέρου η πολιτική κατάσταση τότε στην Ελλάδα ήταν τέτοια που δεν άφηνε περιθώρια για εγκληματικότητα και παρανομία ( οι τότε κυβερνήσεις και κυρίως η χούντα επέβαλαν αυστηρότατες ποινές , η αστυνομία χρησιμοποιούσε τη βία για ψύλλου πήδημα , οι συνθήκες κράτησης στις φυλακές ήταν άθλιες κ.α ).





Τη δεκαετία του 80 , τον μέσο Έλληνα στις ταινίες(βιντεοταινίες) ενσάρκωνε – κατά κύριο λόγο – ο Κώστας Τσάκωνας. Και ο Τσάκωνας έπαιξε το ρόλο του μέσου βιοπαλαιστή που τότε όμως, (δεκαετία 80) δεν τον “έκαιγε” τόσο το πώς θα επιβιώσει αλλά το πώς θα ζήσει πιο άνετα. To πως “θα πιάσει την καλή” , το πώς θα χτίσει το δικό του σπίτι (έστω και αυθαίρετο) ακόμα και το πώς θα αποκτήσει εξωσυζυγική σχέση , ήταν τα ζητούμενα για τους ρόλους που ενσάρκωνε ο Κώστας Τσάκωνας. Ένα στοιχείο που κάνει τους ρόλους του Τσάκωνα να ξεχωρίζουν από τους ρόλους του Βέγγου είναι ότι ο Τσάκωνας δεν ενδιαφέρονταν και πολύ να διατηρήσει την τιμιότητά του ή καλύτερα είχε μια διαφορετική αντίληψη περί τιμιότητας απ’ ότι ο Βέγγος και κατά συνέπεια από τον Έλληνα της δεκαετίας του 60. Ενώ ας πούμε , θεωρούσε ατιμία να τον “κερατώνει” η γυναίκα του , δεν θεωρούσε ατιμία το να την “κερατώνει”, ενώ σιχαίνονταν τα “λαδώματα” και τις κλεψιές των πολιτικών και των δημοσίων υπαλλήλων , οπότε του δινόταν η ευκαιρία “λάδωνε” εξαπατούσε έκλεβε και αυτός ( έστω και αν αυτά που έκλεβε ήταν ψίχουλα σε σχέση με αυτά που έκλεβαν οι υπουργοί) το κράτος (παράδειγμα η ταινία “Για μια χούφτα τούβλα”).
Έτσι ήταν λίγο πολύ και ο Έλληνας της δεκαετίας του 80. Είναι γεγονός ότι τη δεκαετία του 80 γέμισε η Ελλάδα αυθαίρετες κατοικίες , η φοροδιαφυγή έφτασε στα ύψη και τα “λαδώματα” των δημοσίων υπαλλήλων ήταν καθημερινό φαινόμενο. Φυσικά το “καλό παράδειγμα” το έδωσαν πρώτα οι πολιτικοί (τη δεκαετία του 80 ξεκίνησαν τα μεγάλα πολιτικά σκάνδαλα και η σκανδαλολογία ). Γενικά η νοοτροπία του Έλληνα τότε ήταν “αφού κλέβουν όλοι γιατί να μη κλέψω και εγώ; Εγώ θα σώσω την Ελλάδα;”
Κατά κάποιους , το πολιτικό σύστημα άφηνε επίτηδες παραθυράκια στον Έλληνα για “νόμιμες μικροπαρανομίες” με σκοπό να τον κάνουν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί συνένοχο στην κλεψιά , ώστε να έχει τύψεις και να μην αντιδρά στα “μεγάλα κόλπα” που σχεδίαζαν οι δεύτεροι.
Όπως και να ‘χει το πράγμα ο Τσάκωνας έχει για τα καλά εκτοπίσει τον Βέγγο στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και κυβερνάει χρόνια τώρα.







Θόδωρος (αλλιώς Σαρδόνιος Πρέκας)